I-Here.info [ไอ้-เหี้ย ดอท อินโฟ]

Arena ตอนที่ 4 การสอบครั้งแรก (Part 2)

| Arena | 385 | 1221 วันที่แล้ว
ตอนที่แล้วตอนต่อไป

Chapter 4 The First Exam (Part 2)

“โอววว ฮุคกวย.”

มันไม่ใช่ฝัน.แทนที่จะเป็นห้องที่อยู่ในชั้นใต้ดินที่ๆผมควรจะหลับอยู่แต่กลับเป็นป่าที่เขียวชอุ่มเข้ามาต้อนรับผมแทนซะงั้น.

ราวกับว่ามันล้อมรอบผมทุกทางจนทำให้คุณรู้สึกไม่ชอบป่าได้เลยแหละ

ต้นไม้ที่ใหญ่โตจนไม่สามารถเห็นท้องฟ้าได้.เถาวัลย์ที่ใหญ่กว่าแขนของผมพันรอบๆต้นไม้นั่น.และด้วยทุกย่างก้าวของผมที่กำลังเดินอยู่มันปกคลุมไปด้วยวัชพืชที่อยู่ด้านล่างเท้าของผม.

มันเป็นเวลานานตั้งแต่ที่ผมเดินเท้าเปล่า

“…หืม?”

เท้าเปล่า?

“อะไร? นี่มันเหี้ยอะไรเนี่ย?!”

ในที่สุดผมก็สังเกตเห็นรูปร่างของผมว่ามันเป็นอย่างไร

ร่างกายของผมเปลือยเปล่า ไม่มีแม้แต่กางเกงในสีดำ

ผมถูกพาที่นี่เมื่อตอนที่ผมหลับ.

ในป่าที่กว้างใหญ่ไพศาลนี่ไม่มีอะไรเลยแม้กระทั้งกางเกงใน.ผมกำลังเป็นทาร์ซาน? พวกเขาควรจะให้รองเท้าและเสื้อผ้ามาบ้าง!

“เห้อ…”

อะไรคือความยุติธรรมนี้? สิ่งสำคัญคือการผ่านข้อสอบนี้ให้ได้ก่อน.

มันราวกับป่าที่ล้อมรอบไปด้วยภูเขา.เพื่อที่จะตรวจสอบสภาพแวดล้อมของผม ผมจะมุ่งหน้าไปยังที่สูง.

ภายใน5นาทีผมก็มายืนอยู่ที่หน้าผาเล็กๆและมองลงไปข้างล่าง.

“มันคืออะไร?!”

ผมกลายเป็นคนโง่ ป่ามันใหญ่มากจนมองไม่เห็นอะไร

“เรียกกระดาน!”

ชื่อ: ฮยอนโฮคิม

คราส: 1

คาม่า: 0

ภายรกิจ: กำจัดลิงแดง

เวลาที่กำหนด: 24 นาที 43 วินาที

เวลาในการกำจัดในภารกิจแรกคือ30นาทีและตอนนี้มันเหลือเพียง24นาทีเท่านั้น.ผมคิดว่าผมจะสามารถหาลิงแดงได้ในป่านี้ แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันจะไม่เกิดขึ้น.

ป่ามันใหญ่มากจนอยากจะหัวเราะ.ผมควรจะหาข้อมูลทั้งหมดก่อนที่จะหมดเวลา30นาที? โดยไม่รู้ว่าลิงแดงนี่มันอยู่ไหน?

“มันเป็นไปไม่ได้!ภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่เริ่ม!”

ลิงแดง.อาจจะเป็นสัตว์หรือพืช.มันอาจจะเป็นคนหรือสัตว์ประหลาดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน.ชื่อของนกที่บินอยู่นั่นอาจจะเป็นลิงแดงด้วย. ผมไม่รู้.

(TN: นี่คุณมึงเป็นจอน สโนว์?)<<อิ้งแซว

ไอ้หนอนเลวร้ายนั่น เพิ่งจะจับผมโยนเข้ามาในอารีน่านี้.และมันจะปิดใน30นาทีเท่านั้น? คนพวกนี้มันบ้า? ผมเต็มไปด้วยความโกรธ.

พวกเขากำลังล้อเล่นกับชายที่มีความหวังในการมีชีวิตหรอ? พวกเขาหัวเราะผมอยู่ใช่มั๊ย?

จากนั้นผมก็จำเสียงของเทวดาตัวน้อยนั่นได้.

“คุณต้องคิดให้ออกด้วยตัวคุณเอง.”

นั่นคือสิ่งที่เขาบอกเมื่อผมถามว่าลิงแดงคืออะไรและไม่มีคำใบ้ใดๆ.

เขาคิดว่าผมจะคิดออกว่าลิงแดงคืออะไรที่อยู่ในป่านี้ที่เต็มไปด้วยสัตว์และพืช.

‘OK งั้นเรามาใจเย็นและคิดเกียวกับเรื่องนี้’

ผมจัดระเบียบความคิดของผม

ประการแรก: จำกัดเวลาเพียง 30 นาทีเท่านั้น

ประการที่สอง: เขาไม่ได้บอกผมว่าลิงแดงคืออะไร

ประการที่สาม: พวกเขาจะไม่ยอมให้ภารกิจที่เป็นไปไม่ได้

เมื่อรู้ทั้งสามอย่างนี้ผมเริ่มวางแผนความคิดของผมใหม่

มันก็คือการที่ผมต้องคิดว่าลิงแดงคืออะไร?

มันต้องมี!

เมื่อคำนวนในใจ.วิธีการหาลิงแดง.วิธีหาก็ต้องไม่เกิน30นาที.

หากลิงแดงโจมตีผม!

ถ้าผมถูกโจมตีแม้ว่าจะไม่รู้ว่ามันคืออะไรผมจะต้องไม่คลายการระมัดระวังของผม.

ชึ่งสามารถอธิบายได้ว่าทำไมมันให้เวลาจำกัด30นาที ถ้าลิงแดงไม่ได้อยู่ใกล้ๆในตอนแรกไม่จำเป็นต้องให้เวลามากขนาดนี้.

‘มันเป็นแบบนี้เอง.’

ผมเต็มไปด้วยความมั่นใจจากการวิเคราะห์อันหลักแหลมเหมือนกับแก้ปัญหาเชาว์ได้

ถึงแม้ว่าจะดูน่ากลัว แต่ตอนนี้ผมก็ย้อนกลับไปยังคำแนะนำก็เพียงพอแล้ว.

ถูกต้อง ลองคิดดูอีกครั้ง.

ครั้งแรก: ลิงแดงอยู่ใกล้ตั้งแต่เริ่มแรก

ประการที่สอง: แผนโจมตีคือการที่จะมีการโจมตีของลิงแดงมาที่ผม.

ประการที่สาม: ผมเดินมาประมาณ 5 นาทีและยังไม่ได้พบลิงแดง.

คำตอบคือ 1. ลิงแดงได้พบผมและกำลังคอยติดตามผมรอโอกาสที่จะถูกโจมตี.

‘ถ้าเขาติดตามมาจากข้างหลังก็ไม่มีทางที่ผมจะไม่สังเกตเห็น แม้ว่าตอนนี้เขาอาจจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งเพื่อเฝ้ามองผม.’

ชิว.

ตอนนี้ความคิดได้เข้ามาในหัวใจของผม ผมลุกขึ้นยืนด้วยความกลัว

ตอนนี้ผมกำลังมองหาสิ่งที่จะสามารถโจมตีผม เพื่อที่จะฆ่าผม.

‘ในกรณีนี้…’

สุดท้ายผมก็เอนหลังพิงต้นไม้และนั่งอยู่ที่พื้น.

“อ่าห์ ผมเหนื่อยเกินไปและผมกำลังจะตาย.”

ผมพูดดังพอที่จะให้ตัวเองได้ยิน

ผมทำแบบนี้หากสิ่งมีชีวิตนี้สามารถเข้าใจคำพูดของผมได้.หรือว่ามันอาจจะเป็นคน ผมแกล้งหลับตานอน.

ในขณะที่ผมแบบนั้นมือของผมก็คว้าเอาหินก้อนนึงมีขนาดเหมาะสม

‘โอเค.นี่เป็นโอกาศที่ฉันรอคอย. เข้ามา. จู่โจมฉัน’

สิงโต, เสือ, เสือดาว.มันจะไม่เป็นสัตว์ร้ายที่ผมไม่สามารถจัดการได้.

นี่มันอาจจะง่ายเกินไป.ถ้ามันเป็นสัตว์เดรัจฉานแล้วทำไมมันไม่โจมตี? มันจะโจมตีผมด้วยความรวดเร็วและกินผม.

มีเหตุผลเดียวที่ว่าทำไมมันถึงไม่ปรากฎตัวและได้ติดตามผมมาเป็นอย่างดี เป็นเพราะว่าความแข็งแกร่งของมันเหมือนผมหรืออ่อนแอกว่าผม.

มันเป็นสิ่งที่ผมสามารถชนะได้

‘เร็วเข้ามาโจมตีฉัน.ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นอย่างไร แต่ฉันต้องการในสิ่งที่คุณต้องการ’

เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ผมแกล้งนอนอีก3นาที แต่ส่วนหูของผมตื่นตัวและรับฝังเสียงรอบๆ.

แกรบ(เสียงเหยีบใบไม้.)

ผมได้ยิ่นเสียงพุ่มไม้สั่น

‘มันมา!’

ความดาดหมายของผมที่ออกมาจากลไคอ.

แกรบ. แกรบ.

ผมได้ยินเสียงพุ่มไม้มากขึ้น มันดูแปลกตาเล็กน้อย

ผมหัวเราะให้กับตัวเอง

ได้พวกหัวทองลูกครึ่ง.

มันทำเสียงด้วยความตั้งในเพื่อลองดูว่าผมหลับจริงหรือไม่

ผมยังไม่หลับและผมยังคงกรนด้วยเสียงที่เหมือนกำลังหลับอยู่.

รอยเท้าที่เบาเหมือนนุ่นและอ่อนโยนเริ่มมีการได้ยินอย่างแน่นอน.

ระวังและรวดเร็ว แต่ไม่สามารถลบฝีเท้าในการก้าวเดินได้อ่าสมบูรณ์

ต่อมา ต่อมา

มันเข้ามาใกล้.

ตอนนี้ผมรู้สึกดีมาก

ผมรู้สึกว่ามือขวาของผมที่กำลังถือห้องหินอยู่รู้สึกชาเล็นน้อย ร่างกายของผมอาจจะเป็นตะคืวเร๊วๆนี้ ผมไม่ต้องการเพียงแต่ยืนขึ้นและปาก้อนหิน.

‘ยังไม่ใช่ตอนนี้.’

อดทน

เสียงฝีเท้าที่เขจ้ามาใกล้ผม ผมรู้สึกแน่น ที่หน้าอกของผมกำลังเ้ตนเรง ผทรู้เหมือนกับหน้าอกของมันมันจะ.

‘ตอนนี้!’

ผมรีบลุกจึ้รแะโนรก้อนหิน.

ปัง!

หินบินไปที่หน้าผากและมีเลือดไหลอายน้อง.

“เข้าเป้า!”

มันมีเสียงร้องประหลาดๆออกมา ไอ้สารเลวนั่นมีเลือดไหลออกจากหน้าผากและล่มลงกับพื้น

มันเป็นโอกาศทองที่จะจัดการมันตอนอยู่ที่พื้น แต่ผมรู้สึกประหลาดใจที่ร่างกายของผมแข็งแกร่งในาถานที่นี่ มันเป็นเพราะความแตกต่างจากลิงแดง.

ตอนที่แล้วตอนต่อไป
comments