I-Here.info [ไอ้-เหี้ย ดอท อินโฟ]

Genius Sword Immortal ตอนที่ 39 พี่ใหญ่เย่และนายหญิงเย่

| Genius Sword Immortal | 2538 วันที่แล้ว
ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
                

เมื่อ’ซูเหมิงหาน’ยืนขึ้นเพื่อช่วยเหลือ’เย่เฟิง’ สิ่งนี้สร้างความประหลาดใจกับแกคนแถวนั้นอย่างมาก

“สาวน้อย ผมขอถามคุณหน่อย เขาได้ต่อยคนอื่นจริงไหม?”

เมื่อพนักงานร่างอ้วนเห็นดังนั้น ก็พยายามเบี่ยงประเด็กไปเรื่องทำร้ายร่างกายคนอื่นทันที เขามองออกอย่างง่ายดายว่าคู่ชายหญิงตรงหน้าต้องมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาเป็นแน่ ยิ่งถ้าหากพวกเขาเป็นแฟนกัน เรื่องการล่วงละเมิดาทางเพศก็จะตกไป แต่สำหรับเรื่องทำร้ายร่างกายยังถือว่าเป็นเรื่องที่เอาความได้อยู่

“เขาต่อยชายคนนั้นเพื่อปกป้องหนูค่ะ”

‘ซูเหมิงหาน’ควงแขนของ’เย่เฟิง’และพูดว่า

“อารมณ์ของเขาตอนแรกก็ไม่ค่อยดีด้วย ยิ่งกว่านั้น หนูเป็นคนผิดเองค่ะที่พูดแบบนั้นออกไป”

เมื่อ’เย่เฟิง’ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกแปลกใจ ชายหนุ่มไม่คิดว่า’ซูเหมิงหาน’จะมีความกล้าที่จะยืนขึ้นพูดเพื่อตัวเขาด้วย

“เอ่อ…”

เมื่อพนักงานร่างอ้วนเห็นว่าฝ่ายหญิงเข้าข้าง’เย่เฟิง’ จึงลังเลและไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อไปดี

“งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว”

พนักงานอีกคนดึงพนักงานร่างอ้วนที่กำลังยืนงงอยู่ออกมาและพูดว่า

“พวกคุณนั่งลงก่อนนะครับ คุณจะสามารถออกจากสถานีได้เมื่อคุณเคลียความขัดแย้งได้แล้ว”

หลังจากนั้น พนักงานคนดังกล่าวจึงลากเพื่อนร่วมงานของเขาออกจากโบกี้ผู้โดยสารนี้

“เอ้ย นี่มันขัดกับกฎนะ แกนะทำอะไร?”

สิ่งนี้ทำให้พนักงานร่างอ้วนคนนั้นงงงวยมาก

“ไอโง่ เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับแก๊งอสรพิษสวรรค์เลยนะ เพราะงั้นหากพวกเราเข้าไปยุ่งไม่เข้าเรื่องล่ะก็…….”

พนักงานคนนั้นกระซิบบอกเพื่อนเขาเบาๆถึงความน่ากลัวของแก๊งอสรพิษสวรรค์ เมื่อพนักงานทั้งสองจากไป ทุกคนที่อยู่ในขบวนต่างก็พากันเงียบไปหมด

ในเมื่อนี่เป็นแค่การทะเลาะกันของคู่รัก ส่วนชายในชุดสูทคนนั้นก็ดันเข้ามายุ่งไม่เข้าเรื่องจนโดนอัดไปตามระเบียบ เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ถือว่าสร้างความหรรษาให้กับพวกเขาเป็นอย่างดี

อย่างไรก็ตาม คู่รักวัยรุ่นคู่นี่คงจะกลัวอย่างมากเป็นแน่ ที่ไปลงมือกับคนที่มีแก๊งอสรพิษสวรรค์ค่อยหนุนหลังอยู่

“เธอช่วยฉันทำไม?”

‘เย่เฟิง’นั่งลงและถามออกไป

“ก็ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันนี่ ทำไมฉันจะพูดช่วยนายไม่ได้ล่ะ?”

‘ซูหมิงหาน’ตอบชายหนุ่ม และกลับไปพิงที่หน้าต่าง

“งั้นหรอ”

‘เย่เฟิง’ยิ้มและพยักหน้า เขาคิดในใจว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมานี่ ก็เพราะว่าคำพูดว่า “สัตว์ร้าย”ที่ออกมาจากปากน้อยๆของเธอไม่ใช่หรือไง? โชคดีที่ปัญหาเหล่านี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาเท่าไหร่ แต่หากเขาเป็นเพียงแค่คนธรรมดา เขาคงถูกกลืนกินไปในการต่อสู้ของพวกแก๊งอสรพิษสวรรค์ และถูกพวกมันตามล่า ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องดีเลย

นี่คือผลจากการที่เขามีอำนาจ หากเขาไร้ซึ่งพลังและอำนาจ แค่เพียงการอยู่ด้วยกันกับสาวสวยอย่าง’ซูเหมิงหาน’ ก็เป็นการเรียกปัญหามาให้เขาอย่างมหาศาลแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาต่างๆที่จะเกิดขึ้น ‘เย่เฟิง’จึงล้วนเอามือถือของเขาขึ้นมา และส่งข้อความไปหาชายหน้าบากให้รีบมาที่สถานีรถไฟเพื่อเตรียมเคลียเรื่องราวต่างๆ

“นี่ นายฟังนะ”

‘ซูเหมิงหาน’เงยหน้าขึ้น และมองมายัง’เย่เฟิง’ด้วยดวงตาคู่สวย พร้อมกับพูดว่า

“นายต้องหัดควบคุมอารมณ์บ้าง ถึงนายจะมีพวกแก๊งอสรพิษสวรรค์คอยหนุนหลังอยู่ แต่การไล่อัดชาวบ้านไปเรื่อยแบบนี้ มันทำให้นายเดือดร้อนทีหลังรู้ไหม……”

‘เย่เฟิง’จ้องมองไปยังใบหน้าของเด็กสาว ก็ไม่ต่างจากเดิม ใบหน้าของเธอยังคงงดงามและบริสุทธิ์ดุจหิมะที่พึ่งตกลงมาจากฟ้า ยามที่เธอแสดงความกังวลกับตัวเขา

“ครับผม”

‘เย่เฟิง’หันหน้าไปหาพร้อมกับพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เดิมที ‘เย่เฟิง’ไม่ค่อยเจอคนแบบสาวน้อยคนนี่มากเท่าไหร่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกเทวะที่ใช้กฏแห่งป่าว่า ผู้แข็งแกร่งคือผู้ครอบครองทุกสิ่ง ปลาใหญ่ย่อมกินปลาเล็ก การไปยุ่งกับการต่อสู้ของคนอื่นไม่ใช่ความคิดที่ฉลาด

เพราะมันอาจนำไปสู่ความตาย ในขณะที่เขายังอ่อนแอ และมีวรยุทธ์เพียงระดับ 10 ปี เขาได้อาจารย์คนสวยของเขาค่อยปกป้องมาโดยตลอด นั่นทำให้เขาสามารถมีชีวิตรอดในโลกใบนั้นได้ ถึงอย่างนั้นตอนนี้ เขากลับมีความรู้สึกแปลกๆบางอย่างในใจ ที่เวลานี้ เขาไม่มีอาจารย์คนสวยคอยปกป้องเขาอีกต่อไปแล้ว

“ฉันจำได้ว่าเขาไม่ใช่คนที่พูดง่ายแบบนี้นี่นา หรือจะเป็นเพราะเรื่องในเย็นวันนั้น ทำให้เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองกันนะ……..”

‘ซูเหมิงหาน’คิดกับตัวเอง ทันใดนั้น เธอก็นึกถึงตอนที่พ่อของเธอให้เงินสองแสนกับเขาเพื่อแสดงความเหยียดหยาม นี่ทำให้เด็กสาวรู้สึกเสียใจเล็กน้อย เวลานี้ไม่มีอะไรจะปฏิเสธความจริงได้อีกแล้วว่า’ซูเหมิงหาน’ในตอนนี้ มีความรู้สึกดีๆต่อ’เย่เฟิง’ในหัวใจ

หากในคืนนั้นที่หน้าทางเข้าโรงพยาบาล ไม่มีหญิงสาวที่ชื่อ’หลงหวางเอ๋อ’ปรากฏตัวขึ้มาแล้วละก็ เธอคงจะสารภาพรักกับ’เย่เฟิง’ไปแล้วก็ได้

……เมื่อรถไฟหยุดลงที่สถานีเหยียนจิง หนุ่มสาวทั้งสองได้ลงจากรถไฟ และออกจากสถานี หลังจากได้เห็นตึกรามบ้านช่องที่คุ้นเคย ‘เย่เฟิง’ก็รู้สึกผ่อนคลายที่ในที่สุดก็ได้กลับมายังเมืองที่เขาเคยอยู่เสียที เพราะที่นี่ ตราบใดที่ไม่ได้เปิดเผยวรยุทธ์ออกไป เขาก็จะไม่มีปัญหาใดจากพวกสมาคมขอโลกยุทธภพ

“ลุง พวกมันออกมาแล้ว”

หลังจากที่พวกเขาทั้งคู่เดินออกมาจากสถานี ‘เย่เฟิง’ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย และเขาก็หันไปเจอกับชายในชุดสูทคนเดิม ที่ยืนอยู่กับกลุ่มชายในชุดเดียวกันและสวมแว่นกัดแดด ขณะชี้นิ้วมาทาง’เย่เฟิง’และ’ซูเหมิงหาน’ คนกลุ่มนี้น่าจะเป็นพวกแก๊งอสรพิษสววรค์ แต่ไม่มีชายหน้าบากอยู่ด้วยในกลุ่ม

จากนั้น พวกมันจึงเดินเขามาหา’เย่เฟิง’และมองด้วยสายตาคุกคาม แสดงถึงความเป็นอันธพาลของโลกใต้ดิน พวกมันกำลังเดินไล่คนในแทบนั้นออกไปให้พ้นทาง ซึ่งไม่มีใครที่กล้าเข้าใกล้พวกมันเลยแม้แต่น้อย

เวลานี้ มีเพียงแค่’เย่เฟิง’และ’ซูเหมิงหาน’ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนี้เพื่อรอพวกมันเขามาหา

“ไอ้เวรนี่ใช่ไหมที่เป็นคนต่อยหลานฉันบนรถไฟ?”

คนกลุ่มนั้นนำโดยชายหน้าเหลี่ยมที่จ้องมอง’เย่เฟิง’ด้วยสายตาเย็นชา ดูเหมือนคนๆนี้จะเป็นลุงของชายหนุ่มคนในชุดสูท นอกจากนั้นยังเป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยของแก๊งอสรพิษสวรรค์ด้วย

“ในเมื่อมันมันแสดงท่าทางหยาบคายต่อผู้หญิงของฉัน แล้วยังพูดจาหมาๆกับครอบครัวของฉันอีก มันแปลกหรือไงที่ฉันจะต่อยมัน?”

‘เย่เฟิง’จ้องไปยังชายหนุ่มในชุดสูท แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ไอ้เด็กน้อย นี่แกยังกล้าทำตัวอวดดีในสถานการณ์แบบนี้อีกงั้นหรอ!?”

เมื่อชายในชุดสูทเห็นท่าทีใจกล้าบ้าบิ่นของ’เย่เฟิง’ มันทำให้เขาโกรธจัด เขาตั้งใจจะทำให้’เย่เฟิง’พิการ และจับผู้หญิงของมันมาเล่นสนุก แต่ในเวลานี้ เขาต้องสั่งสอนมันให้รู้ซึ้งถึงชะตากรรมของคนที่บังอาจท้าทายแก๊งอสรพิษสวรรค์ซะก่อน!

“หึ ฉันก็แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง”

‘เย่เฟิง’ส่ายหัวแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังที่ไกลๆ เขาเห็นชายหน้าบากกำลังวิ่งมาด้วยสีหน้าร้อนรนพร้อมกับโทรศัทพ์มือถือที่ถือไว้ในมือ เวลานี้’เย่เฟิง’คิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีกแล้ว ขณะที่ชายหนุ่มในชุดสูทที่ยืนอยู่กับลุงหน้าเหลี่ยมของเขายังคงจ้องมองมายัง’เย่เฟิง’ และไม่ได้รับรู้ถึงชายหน้าบากที่กำลังวิ่งเข้ามา

เมื่อเห็นท่าทางที่แสนจะเฉยเมยของ’เย่เฟิง’ ก็ยิ่งสร้างความโกรธเกรี้ยวให้แก่พวกเขามากขึ้นและมากขึ้นไปอีก ทางเดียวก็จะทำให้พวกเขารู้สึกดีขึ้นคือจัดการสั่งสอนบทเรียนแก่’เย่เฟิง’ซะ ชายหน้าเหลี่ยมโบกมือให้แก่ลูกน้องเพื่อเตรียมพร้อมกับหรับเข้าจู่โจมตลอดเวลา

สำหรับพวกเขาแล้ว การจัดการกับเด็กนักเรียนมัธยมปลายคนเดียวไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร มันเหมือนกับการมาพักผ่อนหย่อนใจเสียมากกว่า เพราะเดี๋ยวแค่วินาทีเดียว การต่อสู้ก็จบลงแล้ว

แต่ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นเคยก็ตะโกนดังมาจากด้านหลังพวกเขา

“หยุดเดี๋ยวนี้!! พวกแกคิดจะทำบ้าอะไรกัน!?”

กลุ่มคนเหล่านั้น เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย จึงรีบหันหน้าไปยังด้านหลัง และพบกับหัวหน้าใหญ่ของพวกเขายืนตะโกนใส่ด้วยความโกรธที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“พี่ใหญ่ เจ้าหมอนี่มันกล้าต่อยหลานชายของผมบนรถไฟโดยไม่มีเหตุผล พวกเรากำลังพูดคุยเกี่ยวกับทางแก้ปัญหาอยู่เลย”

ชายหน้าเหลี่ยมสัมผัสได้ถึงอารมณ์ไม่ดีของบอสเขา และไม่กล้าที่จะพูดความจริงออกไป

“หึ แกคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าหลานของแกน่ะเป็นคนยังไง?”

ชายหน้าบากแค่นเสียงและมองไปยังชายหนุ่มในชุดสูทคนนั้น

“นี่….พี่ใหญ่”

ชายหนุ่มในชุดสูทสัมผัสได้ว่ามีอะไรไม่ปกติจากมือถือที่ชายหน้าบากกำลังกุมอยู่ในมือ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่

“จงจำใส่หัวไว้นี่คือญาติผู้น้องของฉัน และหลังจากนี้ หากพวกแกเจอเขาต้องเรียกเขาว่าพี่ใหญ่เย่และนายหญิงเย่ด้วย เข้าใจไหม!”

ชายหน้าบากพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอย่างมาก พร้อมกับเดินไปแตะไหล่ของ’เย่เฟิง’ทำให้คนในแก๊งต่างงงเป็นไก่ตาแตก

พี่ใหญ่เย่กับนายหญิงเย่?

ใบหน้าของชายหนุ่มในชุดสูทและชายหน้าเหลี่ยมไปสีไปจนดูไม่ออกว่าเป็นสีอะไร บัดซบ ไอ้เด็กนี่มีสถานะสูงถึงระดับนี้เลยงั้นเรอะ นี่มันเหมือนตอนจบของเรื่องหมูกินเสือเลยชัดๆ!

‘ซูเหมิงหาน’ที่ยืนอยู่เงียบๆข้างๆ’เย่เฟิง’ หลังจากที่เธอได้ยินชายหน้าบากเรียกเธอว่า “นายหญิงเย่” ใบหน้าของเธอก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงจนลามไปถึงหูและลำคอ

เด็กสาวคิดว่าชายหน้าบากพูดมากเกินไป เขาไม่ได้รู้อะไรเลย แต่ดันพูดถึงเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก ถึงอย่างนั้น ‘เย่เฟิง’เป็นญาติกับหัวหน้าแก๊งอสรพิษสวรรค์อย่างนั้นหรอ มิน่าเล่า พ่อของเธอถึงอยากให้เธอเข้าหาตัว’เย่เฟิง ‘

……………..

แปลโดยทีมงาน GSI

Solar Spark : ตอนนี้เราเปิดเพจแล้วนะครับ ไว้ให้ผู้อ่านได้ทวงนิยาย เอ้ยไม่ใช่ๆ เอาไว้แจ้งข่าวๆต่าง ตามไปกด Like กันได้ที่โดยพิมพ์ @gsidme ในเฟส หรือตามลิ้งค์แปะไว้

ที่มา:

ตอนที่แล้ว ตอนต่อไป
comments