I-Here.info [ไอ้-เหี้ย ดอท อินโฟ]

Zhan Long ตอนที่ 293 หัวของเจ้าเป็นของข้า

| Zhan Long | 1395 | 2400 วันที่แล้ว
ตอนที่แล้วตอนต่อไป

แปลโดย Kradiz

“บ้าจริง…..พลังโจมตีของบอสมันจะเวอร์ไปไหนเนี่ย….”

‘มัทฉะ’อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

“NPC จากเมืองป้าฮวงนั้นเหมือนเดินเข้าสู่การฆาตกรรมหมู่ยังไงยังงั้น เมืองโบราณมันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ทำไมลาสบอสมันโหดเวอร์ขนาดนี้กัน? ใครจะไปฆ่าตัวแบบนั้นได้เล่า….”

‘หลุ่มู่’สะพายดาบขึ้นพลางกล่าว

“รอก่อน! รอดูไปก่อนว่าสถานการณ์จะเป็นไงต่อ….ใครเข้าไปโจมตีตอนนี้ก็เหมือนเดินไปตายเท่านั้นแหละ”

ผมพยักหน้า

“ใช่ ตอนนี้ดูสถานการณ์ไปก่อน พวกเราอย่าไปเสี่ยงเลย”

……

*เปรี้ยงงงงงงง*

เสียงพังทลายของประตูอีกแห่งดังขึ้น ตอนนี้เมืองโบราณพังลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ผู้เล่นจากทั่วทุกสารทิศต่างหลั่งไหลเข้าสู่เมืองโบราณกันอย่างหนาแน่น คราวๆ แล้ว น่าจะมีมีมากกว่า 70000 คน!! ซึ่งจะทำให้การฆ่าบอสง่ายขึ้นมาก แต่ก็ไมมี่ใครที่จะโง่พอที่จะเปิดการโจมตีเป็นคนแรก

ด้านบนกำแพงเมือง แม่ทัพหลัวเหลียยกขวานรบของเขาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสพร้อมกับหัวเราะออกมา

“นี่แกคิดว่า แค่ฆ่าคนอ่อนแอไปแค่ไม่กี่คน แกคิดว่าตัวเองสยบเมืองป้าฮวงได้แล้วงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ ข้าจะแสดงให้เจ้าได้เห็นถึงพลังที่แท้จริงของเมืองป้าฮวง!!!!”

‘หลัวเหลีย’สะบัดขวานอย่างรุนแรงพร้อมกับตะโกนขึ้น

“มือธนูโลหิต โจมตี!!! ใช่โซ่โลหะเพื่อดึงวิญญาณออกจากปีศาจโบราณตัวนี้ซะ!!!”

เมื่อประตูเมืองถูกเปิดออก อัศวินในชุดรบสีแดงก็พุ่งเข้ามา แม้แต่ม้าของพวกเขายังอยู่ในชุดเกราะ กีบเท้าโลหะของมันกระแทกสู่พื้นเสียงดังกังวาน อัศวินทุกคนสะพายดาบเหล็กอันแหลมคมไว้ที่กลางหลัง พร้อมกับถือธนูยาวไว้ในมือ คันธนูสร้างขึ้นมาจากโลหะบริสุทธิ์ สายรั้งสีดำสร้างขึ้นมาจากวัตถุที่ไม่ทราบชื่อ

“ยิงงง”

สิ้นเสียงออกคำสั่ง กลุ่มของนักธนูโลหิตต่างรั้งสายธนูอย่างรวดเร็ว นากจากนี้ยังมีโซ่สีแดงเลือดถูกผูกติดไว้ที่ปลายลูกธนู และไหล่ของพวกเขา!! ฉากที่เห็นนั้นมันช่างดูวิเศษจริงๆ มันแทบจะทำให้ผู้คนที่พบเห็นต้องตกใจกลัวทีเดียว

“เพิ่มพลังของ [Vengeance] ให้ถึงที่สุด!!!”

*Vengeance = ความแค้น ความพยาบาท

เมื่อคำกล่าวครั้งที่สองออกมาเหล่าผู้ขี่ที่อยู่บนม้าในชุดเกราะต่างเริ่มร้องคำราม ทันใดนั้นพลังจากแขนของพวกเขาต่างพากันส่งพลังแห่ง [Vengeance] ลงสู่ลูกธนูอย่างรุนแรง

“ปล่อย!!!!”

ลูกธนูโลหะขนาดใหญ่ทั้ง 28 ดอกพุ่งออกอย่างรวดเร็ว ลูกธนูพุ่งผ่านเป็นเส้นแสงสีแดงสวยงาม มันพุ่งเข้าทะลวงโล่ของ’หลีจิ้ง’อย่างจัง

ปัง ปัง ปัง **

ลูกธนูปักเข้าสู่ร่างของมัน พร้อมกับเลือดสีดำไหลทะลักออกจากปากแผล ทหารม้าในเกราะเหล็กเริ่มจะตีวงล้อมเข้าหามัน ในขณะที่มันถูกยืดจับไว้ด้วยโซ่สีแดง นอกจากนี้บนสายโซ่ยังมีหนามแหลมคอยทิ่มแทงผิวหนังของมัน สร้างความเจ็บปวดเหลือคณานับให้กับแม่ทับแห่งเมืองโบราณอย่างมาก

“ฮ่าๆๆๆ…”

‘หลัวเหลีย’หยิบขวานรบของเขาพร้อมกับโดดลงจากกำแพงเมืองลงบนหลังของวัวตัวหนึ่ง และสั่งให้มันเดินหน้าทันที

“หลี่จิ้ง แกคิดจริงๆ หรือว่าแกจะสามารถครองโลกนี้ได้ด้วยนักรบแห่งความตายของเจ้าหนะ? ตอนนี้แกก็คงได้รู้แล้วตอนนี้วิทยาการแห่งเวทมนต์และสงครามของเมืองป้าหวงก้าวหน้าไปขนาดไหน เมื่อมีพวกเขาอยู่รอบๆ ชะตากรรมของเจ้าก็มีแค่ความตาย!!!! ”

“อ๊ากกกก”

‘หลี่จิ้ง’ร้องอย่างโหยหวน ดาบของเขาเริ่มจะเปล่งประกายพลังแห่งสายฟ้า แววตาของเข้เริ่มเย็นชายิ่งขึ้นเมื่อเขามองไปยัง’หลัวเหลีย’ มุมปากของเขาเผยอขึ้น ก่อนจะกลายเป็นรอยยิ้มอันแสนชั่วร้าย

“ข้ามีชีวิตอยู่มานานหลายล้านปี ได้รับรู้รสชาติของความสิ้นหวังมานับไม่ถ้วน และกว่าล้านปีที่ได้รับความเจ็บปวดเหลือคณานับ จนข้าสูญเสียความรู้สึกถึงความเจ็บปวดไป อัศวินเหล่านี้กำลังเหงื่อแตกงั้นเหรอ?…งั้นข้า..จะช่วยเพิ่มอุณหภูมิให้กับร่างของพวกมันซักหน่อย เจ้าคงไม่คิดมากใช่มั้ย?”

หลังจากกล่าวเสร็จ เขาก็คำรามขึ้น สายฟ้าผ่าลงมาจากฟากฟ้า เข้าสู่ร่างของ’หลี่จิ้ง’ สายฟ้าเหล่านั้นแทรกซึมไปตามสายโซ่ที่ผูกติดกับเหล่าอัศวิน!!!

เปรี้ยงงเปรี้ยงง เปรี้ยงงง

สิ้งเสียงของสายฟ้าอันรุนแรง กลุ่มของเหล่านักธนูโลหิตต่างกลายเป็นเศษฝุ่น สำหรับคนที่เก่งมากหน่อยก็เพียงกลายเป็นเถ้าถ่านเท่านั้น อันที่จริงเขาก็แค่เพิ่มอุณหภูมิในร่างเท่านั้น แต่เพราะพวกเขายังไม่มีประสบการณ์มากพอ จึงส่งผลให้สายฟ้าพุ่งเข้าปะทะตรงๆ ทำให้พวกเขาต่างถูกเผ่าไหม้จนไม่หลงเหลือร่างเลยแม้แต่น้อย แม้แต่ม้าของพวกเขาก็ไม่เหลือ!!

‘หลัวเหลีย’นั้นไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขาเพียงยืนมองเศษฝุ่นที่ล่องลอยไปตามสายลมอย่างเลื่อนลอย ร่างกายของเขาสั่นเทิ่มอย่างรุนแรง

“มัน…เป็นไปไม่ได้..พวกเขาต่างก็เป็นอัจฉริยาแห่งโรงเรียนการเวทมนต์และการสงคราม…..มันจะเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน…”

ในขณะที่เขากล่าวออกมา เขาเงยหน้าสู่เบื้องบน แววตาของเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธ ขวานรบของเขาเริ่มจะลุกไหม้ เต็มไปด้วยเพลิงแห่ง [Vengeance]เขาคำรามออกมาด้วยความโกรธ

“หลี่จิ้งงงงงงงง ข้าจะฆ่าแก!!!!!”

เปรี้ยงงงงงง

อากาศสั่นไหวด้วยความกราดเกรี้ยว หลัวเหลียกระโดดออกจากสัตว์ขี่ของตนเอง พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างของเขาพุ่งอย่างรุนแรงเข้าใส่’หลี้จิ้ง’อย่างจัง

“อ๊ากกกกกก…”

‘หลี่จิ้ง’ยิ้มอย่างแผวเบา พลางยกดาบขึ้นมากันอย่างสบายๆ

แก้งงง

สายฟ้าและเปลวเพลิงปะทะกันอย่างรุนแรง ฝุ่นฟุ้งกระจายรอบร่างของพวกเขา ราวกับพายุ รอบการต่อสู้ของสองยอดนักรบคืออาณาเขตสังหาร ทำให้เมืองโบราณแห่งนี้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

“รับไปซะ!!!”

‘หลัวเหลีย’คำรามลั่น พร้อมกับสะบัดขวานรบของเขาถึงสองครั้ง ด้วยพลังทั้งหมดที่มี ฟาดลงเบื้องล่าง ‘หลี่จิ้ง’ไม่สามารถรับพลังโจมตีนี้ได้ ส่งผลให้ร่างกายของเขาลอยขว้างไปยังแท่นบูชา!!

“โอ้ เทพแห่งสงครามบนสวรรคเอ๋ย โปรดมอบพลังแห่งอดีตให่แก่ข้า เพลิงกลืนความมืดมิด ข้าหลัวเหลียขออัญเชิญในนามแห่งความถูกต้อง [เพลิงพิโรธหมาป่าวิญญาณ]”

โกร่ววววววววววว

หลังจาดสิ้นเสียงนั้น เปลวเพลิงก็พลันระเบิดออกอย่างรุนแรง ก่อเกิดเป็นภาพลักษณ์ของหมาป่าอันดุร้ายอยู่บนขวานรบของเขา ‘หลัวเหลีย’ฟาดขวานรบลงอย่างรุนแรง พลังอันรุนแรงพุ่งเข้าใส่ศรีษะของหลี่จิ้งอย่างรุนแรง ราวกับว่านับรบอันดับหนึ่งแห่งเมืองป้าฮวงเริ่มจะเอาจริงเสียแล้ว!!

“ตายซะ!!”

หลี่จิ้งตกตะลึกแต่ก็รีบยกดาบของตยขึ้นมากันอย่างรวดเร็ว เขากระตุ้นพลังแห่งสายฟ้าขึ้นที่ใบดาบของตนเองพลางคำรามออกมาอย่างกราดเกรี้ยว

“เข้ามา!!! แสดงให้ข้าเห็นหน่อย ว่าเทคนิคลับโบราณของเจ้า และของข้าใครจะแน่กว่ากัน!!!!!”

แสงแห่งเปลวเพลิงทั้งผืนดินและผืนฟ้า เพราะมันคือพลังเต็มที่ของ’หลัวเหลีย’!!

หลี่จิ้งยกดาบของตนเองขึ้น สายฟ้าเริ่มถักทอกลายเป็นตาข่ายขนาดมหึมา เพื่อทำลายเทคนิคลับโบราณของ’หลัวเหลีย’

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงง

อากาศรอบๆ พื้นที่ป้องกันราวกับจะแข็งค้าง เสียงสะท้อนดังอย่างรุนแรงแทบจะทำให้หูหนวกเลยทีเดียว หลัวเหลียยังคงยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางท้องนภา ในขณะที่อากาศใต้เท้าของเขาค่อยๆ ไหลลงสู่เบื้องล่าง แท่นบูชากลายเป็นเศษซากด้วยพลังโจมตีของ’หลัวเหลีย’

รอยโหว่ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่กำแพงเมือง ที่ใจกลางของหลุมขนาดใหญ่นั้น หลี่จิ้งกำลังคุกเข่าอยู่ ผมของเขาโบกสะบัดไปมา แขนของเขาลู่ลงด้านข้าง ในขณะที่เลือดเริ่มไหลริน

……

“แฮก..แฮก..”

‘หลัวเหลีย’หอบหายใจอย่างหนัก ในขณะที่ขวานรบในมือสั่นไหวอย่างเล็กน้อย เขาคำรามขึ้นด้วยเสียงอันดังก้อง

“ผู้ทำลายความหวัง หลี่ชิง!! นี่คือทั้งหมดที่แกมังั้นเหรอ? ฮ่าๆ เจ้าไม่คู่ควรเป็นผู้ปกคลองแห่งเมืองโบราณเลยซักนิด!!!”

ติ่ง ติ่ง

เลือดสีดำสดๆ ไหลรินลงสู่พื้น ‘หลี่ชิง’กำดาบของตนเองแน่น พร้อมกับลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาดึงดาบออกมาจากพื้นก่อนที่เงยใบห้นาที่ถูกเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงขึ้นมา แววตาของเขาแสดงออกถึงความเด็ดเดี่ยวพร้อมกับหัวเราะดังลั่น

“เจ้าหนูจากชนรุ่นหลังเอ๋ย ถ้าเจ้ามีความสามารถเพียงเท่านี้หละก็…..งั้นข้า….งั้นข้าก็จะฆ่าเจ้าซะ!! เพราะว่าตอนนี้ข้าเบื่อมากแล้ว!!”

ร่างของ’หลัวหลิน’สั่นไหว ก่อนที่จะมีกองทหารพุ่งมาด้านหน้าของเขา

“ปกป้องแม่ทัพ!! ทุกคนเดินหน้า และปกป้องแม่ทัพ!! ฆ่าเจ้าปีศาจแห่งเมืองโบราณนี่ซะ!!!”

……

เปรี้ยงงงง

เสียงสายฟ้าที่พุ่งไปตามพื้นส่งให้ผู้คนทุกคนได้ยินอย่างแจ่มชัด หลี่จิ้งนั้นพุ่งตัวเร็วราวกับสายฟ้า ก่อนจะฟาดดาบเป็นแนวขนานกับพื้น!!

แก้งง

การโจมตีครั้งแรกนั้น’หลัวเหลีย’สามารถยกขวานรบขึ้นมากันได้ ก่อนที่จะกระเด็นออกจากมือของเขาไป มันเกิดมาจากเลือดที่ไหลออกจากแขนของเขา ทำให้ไม่มีแรงมากพอ เขามองไปยังหลี่จิ้งด้วยความตกตะลึง

‘หลี่จิ้ง’มองไปยังหลัวเหลียพร้อมกับยิ้มออกมา

“เมืองป้าฮวงเป็นของข้า….และหัวของเจ้าก็เช่นกัน!!!!”

“อะไรกัน!!!!”

‘หลัวเหลีย’สั่นเล็กน้อย พร้อมกับรู้สึกเย็นวาบที่คอของตนเอง ไม่ถึงเสี้ยววิต่อมา หัวของเขาก็ถูกดาบของหลี่จิ้งเฉือนออกจากตัวเรียบร้อย!!!

หลี่จิ้งจับหัวที่ไร้ร่างนั้นยกขึ้นพร้อมกับคำรามลั่น

“เจ้าพวกมดปลวกแห่งเมืองป้าฮวงเอ๋ย!! ดูซะ!! แม่ทัพของพวกเจ้าถูกบั่นเศียรเรียบร้อยแล้ว ถอยไปซะ ไม่อย่างงั้นข้าจะสังเวยพวกเจ้าเดี๋ยวนี้!!!!!!”

“อะไรกัน!!!”

เหล่าทหารต้องเบิกตาค้างเมื่อพวกเขาเห็นภาพเหล่านั้น

“ท่าน…ท่านหลัวเหลียถูกสังหารแล้ว!!!ท่านหลัวเหลียถูกสังหารแล้ว!!! โอ้พระเจ้า เจ้าปีศาจตนนี้มันฆ่าท่านหลัวเหลียไปแล้ว!!!”

ในเวลาแค่ไม่กี่วินาที ทหารนับแสนของเมืองป้าหวงต่างกระจัดกระจาย ไม่มีใครคิดจะสู้กับหลี่จิ้งอีก

หลี่จิ้งยืนอยู่ใจกลางเมืองพร้อมกับหัวเราะออกมา

ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังไปทั่วทั้งท้องฟ้า

ตริงงงงง

[แจ้งเตือนจากทางระบบ] : เมื่อ [ผู้ทำลายความหวัง หลี่จิ้ง] สังหารแม่ทัพแห่งเมืองป้าฮวง [พายุสังหาร หลัวเหลีย] เมืองป้าฮวงจิงได้ยื่นข้อเสนอมา ผู้เล่นคนใดก็ตามที่สามารถสังหารหลี่จิ้งได้ จะได้รับรางวัลอย่างงามที่สุด!

……

“ทุกคนบุกกกกกกก”

ทางด้านทิศใต้ คือเสียงของเหล่ากิลด์ [Vanguard] หัวหน้าหน่วยที่หนึ่งนำโดย เย่ไช่เฉินฉี(Leafy Gentlemen) เขาตะโกนออกคำสั่งดังลั่น

“เวลามาถึงแล้ว!! หน่วยที่หนึ่งบุกไปพร้อมกับชั้น ไปฆ่าหลี่จิ้งแล้วเอาตราการค้าแห่งพระเจ้ามา!!!”

สิ้นคำสั่งผู้เล่นกว่า 400 คนพุ่งตรงเข้าสู่ประตูเมืองเข้าไปหาหลี่จิ้งโดยทันที

“บ้าจริง!!”

แววตาของ’หลี่มู่’เริ่มเยือกเย็นพร้อมกับกล่าวออกมา

“นี่เจี้ยนเฟิงฮานจะใช้หน่วยที่หนึ่งเพื่อทดสอบบอสงั้นเหรอ?”

‘เย่วชิงเชียน’พยักหน้า

“เป็นไปได้ แถมหน่วยที่หนึ่งของ [Vanguard] ยังมีคนเยอะอีกด้วยหากพวกเขาจัดตำแหน่งได้ดีหละก็ พวกเขาก็สามารถทดสอบความสามารถของบอสได้อย่างแน่นอน พี่เซียวเหยา เราจะเอาไงกันต่อดีคะ?”

ผมกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

“ทุกคน ออกจากกำแพงเมืองและเตรียมจัดตำแหน่งที่ประตูทิศเหนือซะ พวกเราจะเตรียมพร้อมเข้าจู่โจม หืมม ชั้นคิดว่าหน่วยที่หนึ่งของ [Vanguard] ไม่มีปัญญาฆ่าบอสระดับวาลคิรี่เลเวล 75 แน่นอน”

“โอเค!!”

……

ผ่านไปไม่นาน ผู้เล่นกว่า 300 คนของ Zhan Long ก็จัดตำแหน่งในรูปแบบแนวโล่อยู่ด้านหน้า ตัวทำดาเมจอยู่ด้านหลัง และหมออยู่หลังสุด พวกเราเตรียมพร้อมจะต่อสู้แล้ว!!

ในตอนนี้ ‘เย่ไช่เฉินฉี'(Leafy Gentlemen) กำลังจะจู่โจมบอสแล้ว ลูกธนูราวกับสายฝนพุ่งเข้าสู่ร่างของบอสเต็มๆ แต่พลังป้องกันของหลี่จิ้งสูงมาก

ลูกธนูเหล่านั้นแค่ทำให้รู้สึกคันเท่านั้น เขาเข้าเข่นฆ่าผู้เล่นอย่างสบายๆ ผู้เล่นกว่า 50 คนต่างล้มตายลงอย่างรวดเร็ว และที่ยิ่งไปกว่านั้น มันใช้ [ผนึกนภาสะท้านปัฐพี] อีกครั้ง และเจ็มตีธรรมดาอีกไม่กี่ครั้ง ผู้เล่นนับร้อยของ [Vanguard] ต่างถูกกวาดล้างจนหมด

“ศรหยุดยั้ง!!!”

‘เย่ไช่เฉินฉี'(Leafy Gentlemen) ตะโกนออกมา

ปังงงงง

ในที่สุดบอสก็ติดสตั้นด้วยลูกธนูดอกหนึ่ง จากหลายสิบดอก เย่ไช่เฉินฉี(Leafy Gentlemen) จับดาบของตนเองแน่นพร้อมกับพุ่งตรงเข้าไป เขาฟันไปที่ของหลี่จิ้งพลางตะโกนลั่น

“ชั้นไม่สนว่าแกจะเป็นบอสระดับวาลคิรี่หรือไม่ แต่ฉันจะฆ่าแกโดยที่จะไม่มีความผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้น!!”

ที่มา :

ตอนที่แล้วตอนต่อไป
comments